Ellie maakte partnergeweld mee en komt nu op voor zichzelf én anderen

“Ik leerde hem kennen via Tinder,” vertelt Ellie. “Onze eerste afspraak was bij hem thuis: we zouden samen koken. Dat alleen leek onschuldig en warm. Het was meteen vertrouwd, alsof ik hem al jaren kende. Ik voelde me gezien.”

Geen relatie

“Eerst gaf hij aan dat hij geen relatie met mij wilde. Maar niet lang daarna zocht hij opnieuw contact en vroeg hij of ik wilde afspreken. Vanaf dat moment zaten we in iets wat ik later een situationship ben gaan noemen." 

"Hij werd daar boos om en wilde dat niet, maar hij wilde ons samenzijn ook geen relatie noemen. En dat was verwarrend, want we deden alles wat een koppel ook doet. Achteraf zie ik dat er in die eerste fase al barsten in onze relatie zaten, ook al voelde dat toen niet zo. Het was inderdaad geen relatie. Het was een gijzeling in slow motion.”

Eerste signalen

“De signalen waren er eigenlijk al heel vroeg, maar ik wilde ze niet zien. Ik was verliefd en dacht dat ik eindelijk de man van mijn leven had gevonden. Hij was lief en attent, dat maakte dat ik alles wat niet goed zat, automatisch wegwuifde. 

Eén van de eerste dingen die opvielen, was dat niemand mocht weten over onze relatie. Volgens hem omdat het geen relatie was. Maar tegelijkertijd mocht ik ook niet meer uitgaan of mijn eigen leven leiden. Ik mocht geen crop tops meer aan, geen korte rokjes, geen valse wimpers. Als ik online iets plaatste wat niet goed was volgens hem, werd ik gecorrigeerd. Mijn vrienden verdwenen één voor één omdat ze volgens hem slecht voor mij waren. Mijn sociale wereld werd steeds kleiner. Op dat moment noemde ik het liefde, maar eigenlijk waren het de eerste vormen van controle.”

13 gokaccounts

De mishandeling van Ellie nam steeds heftigere vormen aan. Niet alleen door ernstig fysiek geweld, maar ook psychisch en financieel moest Ellie het steeds meer ontgelden. “Robbe opende maar liefst 13 gokaccounts op mijn naam. Hij dwong mij om geld naar hem over te maken en naar verschillende goksites. In enkele maanden tijd verloor ik duizenden euro’s.

Hij wist dat ik mentaal kwetsbaar was door mijn verleden, daar had ik hem over in vertrouwen genomen. Dat vertrouwen gebruikte hij later tegen mij. Als hij dacht dat ik met iemand anders praatte of uitging met een vriendin zonder hem, werd het echt gevaarlijk. Herhaaldelijk probeerde Robbe mij aan te zetten tot zelfbeschadiging en zelfmoord. ‘De wereld is beter af zonder jou’, zei hij bijvoorbeeld.”

Nergens veilig

Ook buitenshuis was Ellie niet veilig, want online gingen de mishandelingen voortdurend door. “Ik werd belaagd met berichten, bedreigingen en vernederingen, soms dagen achter elkaar. Zelfs als ik zweeg, ging hij door. Mijn telefoon werd een wapen tegen mij. Ik leefde voortdurend in angst, schaamte en verwarring. En toch probeerde ik het steeds goed te doen en hem niet boos te maken. Dat is misschien het meest schrijnende: hoe geweld je denken langzaam herschrijft.”

Ziek van stress en schaamte

Niet alleen Ellies telefoon werd een plek van onveiligheid, ook op sociale media was het raak. “Robbe plaatste een kwetsbare foto van mij online, vertelde leugens en beschuldigde mij publiekelijk van bedrog en slecht gedrag. Ook mijn reputatie als verpleegkundige werd geschonden. Mensen begonnen te reageren, mij uit te lachen en berichten te sturen. Mijn leed werd een publieke show. 

Hij plaatste die openbare online lastercampagne op mijn verjaardag. Eigenlijk wist ik van tevoren al dat er iets zou gebeuren, want dagen waarop het niet om hem draaiden, waren gevaarlijk. Ik heb alles gerapporteerd, maar het duurde drie dagen voordat Meta alles verwijderd had. Drie dagen waarin ik constant ongewenste berichten kreeg en niet durfde te kijken op mijn telefoon. Die gebeurtenis brak mij. Ik werd letterlijk ziek van stress en schaamte en raakte arbeidsongeschikt.”

Wake-up call

“Het keerpunt kwam na de laatste zware geweldpleging. Ik was bij Robbe thuis, werd zwaar mishandeld en liep ernstige verwondingen op. Maar wat mij misschien nog het meest brak, was de vernedering en totale ontmenselijking. Hij belde zelf de politie en probeerde alles op mij af te schuiven. Ik hoorde hem over mij praten alsof ik een gevaarlijk en gestoord persoon was. Op dat moment besefte ik: als ik hier blijf, overleef ik dit niet.

Die avond was mijn wake-up call. Vanuit het ziekenhuis, waar ik met spoed was opgenomen, verbrak ik al ons contact. Ik heb geen uitleg meer gegeven, geen afscheid genomen en geen gesprek meer gevoerd. Tot op vandaag de dag word ik nog steeds belaagd en geïntimideerd: via nieuwe accounts, nieuwe nummers, via derden. Het stopt niet. Veiligheid is nog steeds geen vanzelfsprekendheid.”

Lotgenotencontact

Vrij snel na het stoppen van het contact met Robbe, kwam Ellie in contact met lotgenoten. Dat bleek ontzettend helpend. “Die groepen waren mijn eerste anker: mensen die niet vroegen ‘Waarom bleef je?’, maar begrepen hoe het gebeurt. Daarnaast had ik veel steun aan mijn psychiater, die mij intensief heeft begeleid.

Maar wat mij misschien nog het meest geholpen heeft, was schrijven. Alles wat mij was afgenomen, mijn stem, mijn waarheid en mijn eigen verhaal, heb ik teruggenomen door woorden. Ik begon een blog en schreef een boek. Ik ben zelfs bezig met een tweede boek. Schrijven heeft mij geholpen om mijn identiteit weer op te bouwen, stukje voor stukje.”

Anderen helpen

“Al snel merkte ik dat mijn blog anderen raakten. Mensen herkenden zichzelf en begonnen contact met mij te zoeken. Daarom gebruik ik mijn blog en andere kanalen om anderen te helpen om hun stem te vinden. Niet door hen te vertellen wat ze moeten doen, maar door te laten zien dat wat zij voelen normaal is en dat ze niet alleen zijn. Het helpt mij om te herstellen. Robbe zei altijd dat ik niets waard was en dat niemand om mij gaf. Ik begon dat te geloven, maar nu zie ik het tegendeel. Dat voelt als rechtvaardigheid. 

Daarnaast vecht ik ook tegen het systeem. Voor mijzelf, omdat ik niet serieus ben genomen en er fouten zijn gemaakt in mijn dossiers, maar ook maatschappelijk. Partnergeweld is geen ruzie of misverstand. Het is geweld en het stopt niet vanzelf. Daarom is het geen individueel probleem, maar een maatschappelijk probleem. En zolang we het blijven verpakken als ‘relationele moeilijkheden’, blijft het doorgaan met steeds nieuwe slachtoffers. Ik kan de wereld niet veranderen, maar kan wel blijven spreken. En zolang ik dat doe, weet ik ook dat mijn stem niet meer gebroken is.”

*Om privacyredenen zijn de namen van Robbe en Ellie en de foto van Ellie niet echt. Haar verhaal is dat wel.