Tess werd op gewelddadige wijze verkracht op haar sportvereniging

Het is een rustige dag tijdens haar vakantie. In de avond heeft Tess een overleg bij de sportvereniging waar ze vrijwilligerswerk doet. De avond verloopt zoals altijd. “Na het overleg moest ik wat zoeken in het rommelhok. Iemand bood nog aan om in de tussentijd op mij te wachten, maar ik zei dat diegene wel kon gaan. Ik kwam daar vier keer per week, dus voelde me er eigenlijk nooit onveilig”, begint Tess haar verhaal.

Gewelddadige wijze verkracht

Eenmaal in het rommelhok voelt Tess dat er iets niet klopt. “Er kwam een onbekende man binnen. Ik was gelijk op mijn hoede. Eerst dacht ik dat het een overval was, maar hij heeft mij op een erg gewelddadige manier verkracht. Hij had een mes bij zich en heeft mij daarmee opzettelijk verwond. Ik had zijn gezicht gezien, dus ik dacht hij mij daarom zou vermoorden. Ik was zo ontzettend bang, ik wist niet eens dat ik zo bang kon zijn.”

Na de verkrachting verlaat de man de sportvereniging. Tess: “Hij heeft ook de ambulance voor mij gebeld. Hij gaf zijn eigen naam door aan de hulpdiensten. Het leek wel alsof hij het prima vond dat ze hem zouden oppakken.”

Gelijk naar huis

Tess besluit niet op de ambulance te wachten. “Ik ben gelijk, met heel veel pijn, naar huis gegaan. Mijn ouders waren allebei thuis. Op het moment dat ik binnenkwam, zagen ze mijn verwondingen en wisten ze meteen dat er iets niet klopte. Ik vertelde gelijk wat er was gebeurd. Ze waren heel erg geschrokken en emotioneel.”

De volgende ochtend doet Tess aangifte: “De dader is vervolgens heel snel opgepakt door de politie. Hij bekende direct en gaf aan dat hij absoluut geen spijt had.”

Gevoelens genegeerd

Twee maanden na de verkrachting komt Tess erachter dat ze zwanger is. “Toen werd alles heel echt. Tot die tijd had ik mijn gevoelens genegeerd, maar op dat moment besefte ik dat dit echt was gebeurd en dat ik hulp moest gaan zoeken. Voordat ik erachter kwam dat ik zwanger was, had ik aan niemand verteld wat mij was overkomen. Nu moest ik wel hulp zoeken. Daarom vertelde ik aan mijn teamleider op werk dat het niet goed met mij ging. De zwangerschap heb ik zo snel mogelijk afgebroken.” 

Rechtszaak

De zaak komt voor de rechter. Een spannend moment voor Tess. Ze was zelf ook bij de rechtszaak aanwezig. “Ik heb tijdens de rechtszaak iets voorgelezen, heel fijn vond ik dat. Er zijn ook beelden getoond van de verkrachting. Ik kwam er namelijk later achter dat de hele verkrachting is gefilmd en is gedeeld op een online platform op het darkweb.

De dader heeft tijdens het tonen van de beelden en tijdens de hele zaak gelachen en onderuitgezakt gezeten. Ik vond het heel moeilijk om te zien dat hij zo weinig spijt had. De verkrachting heeft mij zo extreem veel gedaan, om te zien dat het hem niets kon schelen deed me veel. Ik wist niet dat mensen zo konden zijn.”

Meer slachtoffers

Tijdens de rechtszaak hoort Tess dat dit niet de eerste keer is voor de dader. “Het bleek dat hij al eerder iemand had verkracht en dat hij daarvoor al tien jaar lang in de gevangenis heeft gezeten. Ik heb nog contact gezocht met het slachtoffer, maar zij pleegde twee jaar na haar verkrachting zelfmoord. Ik vond dat heel erg moeilijk om te horen, want ik had graag met haar gesproken over wat er was gebeurd. Zij was de enige met een soortgelijke ervaring. 

Ik heb nu wel heel goed contact met haar moeder, ik ga daar af en toe eten en we appen wel eens. Ik merk dat dat voor ons beiden goed is. We praten over wat er is gebeurd, over haar dochter en over hoe het met mij gaat.” 

Dealen met de gevolgen

De dader wordt veroordeeld tot 23 jaar cel en tbs. Tess: “Ik ben heel blij dat hij zo’n hoge straf heeft gekregen.” Tess kiest er zelf voor om geen schadevergoeding te ontvangen:

“Die mogelijkheid is mij wel aangeboden, maar dat wilde ik niet. Ik wil niet ‘verdienen’ aan wat er is gebeurd, dat voelt niet goed voor mij. Ik heb lang naar de zaak uitgekeken en ben er veel mee bezig geweest. Ik hoopte dat dit voor mij een nieuw begin zou zijn, maar ik viel eigenlijk in een gat. Nu moet ik zien te dealen met de gevolgen.

Het de tijd geven

“Ik weet dat ik mezelf de tijd moet geven om hiermee om te gaan en niet te snel weer moet doen alsof alles normaal is. Ik werk nog steeds fulltime en ga af en toe naar huis als het mij te veel wordt, of ik begin wat later als ik opstartproblemen heb. Mijn teamleider is één van de weinige mensen die alles weet. We praten veel en ik krijg van haar en mijn werkgever alle ruimte om te gaan en staan waar ik wil. Ze helpen me daarin heel goed.”

Praten

Naast haar teamleider weten maar een aantal andere mensen over wat Tess heeft meegemaakt: “Mijn ouders weten wat er is gebeurd, maar zij weten ook heel veel niet. Ik wil ze niet te veel details vertellen. Daarnaast weten ook twee vriendinnen en de mensen van de sportvereniging het. Ik wil eigenlijk dat verder niemand het weet.” Inmiddels heeft Tess ook professionele hulp: “Ik heb hulp van het Centrum Seksueel Geweld en zit sinds een tijdje ook bij een lotgenotengroep. Daar praat ik heel veel over de gebeurtenis. Ik merk ook dat praten mij het beste helpt. Alleen vind ik dat wel lastig, want ik ben nooit een prater geweest.”

Tess vindt het heel belangrijk om haar verhaal te delen: “Ik wil graag mijn verhaal delen, zodat anderen weten dat ze niet alleen zijn en dat het niet gek is dat het lang duurt voordat je je beter voelt. Ik vind dat zelf ook moeilijk, maar ik weet dat ik de tijd mag nemen.”