Annelies maakte lovebombing en mishandeling mee en gebruikt haar ervaring nu in haar werk

Overgoten met liefde

“Ik was 28 toen ik Alex leerde kennen. Hij had toen nog een relatie die niet goed ging en begon met mij te flirten. Vrij kort nadat zijn relatie uitging, kregen wij wat met elkaar. Dat ging ontzettend snel. Ik ging nog polsen bij vrienden en familie of het niet te snel was, maar iedereen wuifde het weg. Ik had toch een leuke vent aan de haak geslagen? Daar moest ik gewoon van gaan genieten. En dat deed ik, want ik was smoorverliefd.”

“De eerste weken werd ik overgoten met liefde. Ik voelde mij speciaal en geliefd. Dit gevoel kende ik eigenlijk niet, want ik kwam uit een moeilijke thuissituatie met een zus met ernstige gedragsproblemen en een depressieve moeder. Altijd op eieren lopen en mezelf wegcijferen, dat was mijn normaal. Al snel had ik het idee dat ik zonder Alex niet meer kon functioneren en hem nodig had voor mijn geluk. Dat was het moment dat de relatie omsloeg.”

Voortdurende controle

De eerste signalen worden Annelies duidelijk nadat Alex vrij snel bij haar intrekt. “Hij moest regelmatig naar het buitenland voor werk, zei hij. Maar ik werd benaderd door zijn ex, die aangaf dat zíj met Alex in het buitenland zat. Ze stuurde een foto mee als bewijs. Zulke dingen gebeurden vaker. Steeds had hij excuses en vergaf ik hem. Er volgden steeds meer leugens en ik stopte met hem confronteren. Op dat moment draaide hij de situatie namelijk om: hoe kon ik hem zo wantrouwen en onterecht beschuldigen? Daarna werd ik genegeerd. Dan functioneerde ik niet meer en kon ik alleen nog maar huilend op de bank zitten, terwijl ik mezelf de schuld gaf van de situatie.”

Annelies werd voortdurend gecontroleerd door Alex. “Hij belde en appte de hele dag door. Ik liet hem weten wanneer ik voor mijn werk als sociaal werker een cliënt sprak en wanneer dat klaar was. We bleven voortdurend in contact, ook al was ik gewoon op werk. Hij vond het niet fijn als ik mannelijke collega’s sprak. Ik was daar maar wel gewoon eerlijk over, want hij kon regelmatig ineens voor mijn neus staan. Hij kwam ook op plekken waarvan ik niet gezegd had dat ik er was. Bijvoorbeeld die ene keer dat ik nog even door de wasstraat ging. Toen ik eruit kwam stond hij daar op mij te wachten. Dat maakte mij erg angstig.”

Onvoorspelbare uitbarstingen

“Alex ging steeds verder. Zo had ik een keer theekopjes gekocht. Ik liet ze trots zien, maar hij flipte. ‘Hoezo theekopjes? Die hebben we toch niet nodig? En met wie heb je die gehaald? En ze zijn ook spuuglelijk!’ begon hij zijn relaas. Hij smeet de kopjes kapot en was ontzettend boos. Op dat moment dacht ik: hoe haalde ik dit in mijn hoofd? Maar nu weet ik dat hij niets had om boos over te zijn.”

Annelies vertelt ook over die keer dat ze volgens Alex aan het stoeien waren. “Hij viel mij aan en begon heel hard te knijpen. Ik gilde, schreeuwde en huilde dat het pijn deed, maar hij bleef doorgaan en filmde het ook nog. De plekken op mijn bovenarm en in mijn zij waren haast zwart. Het deed gigantisch veel pijn, maar omdat ik huilde werd hij nog bozer. ‘We zijn gewoon aan het stoeien, wat een aansteller ben jij. Je kunt ook niets hebben’, zei hij erover.” Het zijn maar twee voorbeelden, Annelies maakte nog veel meer mee.

Isolatie

“Elke keer als er weer wat was gebeurd, maakte hij het op overdreven manieren goed. Hij deed vooral heel lief. Hij stuurde liedjes, beloofde van alles, nam bloemen mee en zei lieve dingen. Hij kon erg goed vleien. Daardoor bleef ik toch maar bij hem, want er zit dan toch iets goeds in hem, dacht ik. Nu weet ik dat dat love bombing is. Ongemerkt verloor ik mijzelf steeds meer.”

“Vrienden en familie waren inmiddels allang klaar met deze man. Niemand kon er nog achter staan dat ik bij hem bleef. Alex wist dit en gaf aan dat ik los moest komen van mijn familie. Zij waren bezitterig, volgens hem. Eerst probeerde ik nog bij hen langs te gaan, maar op een gegeven moment wilde ik zelf ook niet meer. De zorgen over mijn relatie die iedereen met mij deelde, kon ik niet meer aan. Zo raakte ik geïsoleerd.”

Einde aan de relatie

Na negen maanden en meerdere korte relatiebreuken maakt Annelies het definitief uit. Wat Alex ook probeert, ze houdt voet bij stuk. “Voor mijn veiligheid had ik mijn buurman laten weten dat ik het ging uitmaken. Ik vroeg hem dichtbij te blijven en zijn telefoon in de gaten te houden. Toen het was gelukt, was ik trots en verward. Het was echt over.”

“Ik ontdekte hoe slecht deze relatie voor mij was toen ik een dag later in de supermarkt stond. Normaal deed ik boodschappen en wachtte Alex thuis op mij. Ik moest precies de goede dingen halen, alles wat hij lekker vond. En ik mocht niets vergeten, anders liep het thuis helemaal uit de hand. Maar nu deed ik boodschappen voor mezelf. Ik raakte in paniek. Wat wilde ik? Wat vind ik lekker? Het was een harde realiteit dat ik niet meer wist wat ik lekker vond. Ik besloot de tijd te nemen en aan het einde had ik een kar vol met boodschappen voor mij alleen. Niet meer de cappuccino waar ik buikpijn van kreeg, maar gewone koffie! Ik kwam binnen met paniek, maar verliet de winkel met trots. Ik had voor mezelf gekozen.”

Zelfzorg

“Ik had nog veel rare klachten na het vertrek van Alex. Zo opvallend, dat een collega mij aanmoedigde om een zwangerschapstest te doen. Ik kon helemaal niet zomaar zwanger worden, dus ik wimpelde het af. Maar toch deed ik de test, voor mijn collega. En ineens stonden daar twee streepjes. Ik was al een aantal weken zwanger. Voor het eerst sinds de relatie met Alex was er iets wat belangrijker was dan hij. Nog geen spikkeltje in mijn buik, maar zo geliefd. De baby voelde voor mij als een redding uit onze relatie.”

“Inmiddels gaat het redelijk goed met mij. Na hard werken gaat het contact met Alex over ons kind inmiddels redelijk goed. Ik ben nu 35 en werk nog altijd in de hulpverlening. Ik heb inmiddels therapie en EMDR gehad. Ook over mijn moeilijke jeugd hebben we gepraat. Dat vond ik heel fijn. Dat stukje zelfzorg gun ik iedereen.

Dankbare taak

Ik werk inmiddels als aandachtfunctionaris HGKM (huiselijk geweld en kindermishandeling). Een pittige taak omdat het soms raakt aan mijn persoonlijke verhaal, maar tegelijkertijd een dankbare taak. Daarnaast volg ik veel trainingen en luister ik graag naar ervaringsdeskundigen. Zij kunnen vanuit hun ervaring aangeven wat hulpverlening kan doen. Daarom wil ik mijn verhaal delen, zodat anderen ook iets aan mijn verhaal hebben.”